“మా వియ్యంకుడు ఎంత గొప్పవాడు! ఎంత మంచి మనసు ఆయనది! ఎంత స్నేహంగా ఉండేవాడు! సంతోషమే మూర్తీభవించినట్టుగా ఉండేవాడు కాదూ! మా జీవితఫలం ఆయన. నా శరీరమూ, జీవమూ ఈ రెంటికన్నా నాకు ఆయనే ప్రియతముడు. ఆ మహారాజు, ఆ శ్రీమంతుడు, ఆయనే మాకు అన్నీ కదా.”

“మా వియ్యపురాలికీ, వియ్యంకుడికీ మధ్యన ఏదైనా ఒక వ్యవహారం రహస్యంగా నడిచిందంటే వాళ్ళిద్దరూ మళ్ళీ వేరు వేరుగా నన్నే పిలిచి చెప్పుకునేవారు కదా. వాళ్ళిద్దరికీ ఒకళ్ళమీద ఒకళ్ళకి కోపం వచ్చినా, ప్రేమ వచ్చినా నేనే సంధానం నడపాల్సొచ్చేది కదా. అయ్యో, ఆ రోజులు గుర్తు తెచ్చుకుంటే హృదయం దహించుకుపోతూంది”.

స సంబంధీ శ్లాఘ్యః ప్రియసుహృదసౌ తచ్చ హృదయం
స చానన్దః సాక్షాదపి చ నిఖిలం జీవితఫలం
శరీరం జీవో వా యదధికమతో2న్యత్ ప్రియతరం
మహారాజః శ్రీమాన్ కిమపి మమ నాసీత్ దశరథః ||

యదస్యాః పత్యుర్వా రహసి పరమన్త్రాయితమభూత్
అభూవం దంపత్యోః పృథగహముపాలమ్భ విషయః
ప్రసాదే కోపే వా తదను మదధీనో విధిరభూత్
అలం వా తత్స్మృత్వా దహతి యదవస్కన్ద్య హృదయమ్ ||

గత రెణ్ణెల్లుగా బ్లాగు మీద శీతకన్నేసేసా. ఖాళీ లేకపోవడమే మఖ్య కారణం. ఇవాళ కొంచం తీరిక చిక్కితే మళ్ళీ ఏదన్నా చెయ్యి చేసుకుందాం అనిపించింది. ఎదురుగుండా ఉత్తరామ చరిత్రమ్ పుస్తకం కనిపిస్తే తెరిచి చూశాను. జనకమహారాజు తన గోడు వెళ్ళబోసుకుంటూ కనిపించాడు. ఉత్తరరామచరిత్రంలో చాలా ఘట్టాలు ఎంతో నోస్టాల్జిక్ గా ఉంటాయి. రామాయణ పాత్రలు మనతో ఆత్మీయంగా సంభాషిస్తూ ఉంటాయి. జనకుడు, కౌసల్యా, అరుంధతీ వాల్మీకి ఆశ్రమంలో కలుసుకుంటారు. “మూర్తీభవించిన మహోత్సవం” లాగా ఉండే ఒకప్పటి కౌసల్యాదేవి ప్రస్తుతస్థితి చూసి బాధపడుతూ జనకుడు అంటున్న మాటలివి.