తెలుగు సినిమాల్ని తిడుతూ నేను రాసిన టపాకి ఇంతవరకూ ఎప్పుడూ రానంత స్పందన వచ్చింది. మిత్రులు రవిగారి కామెంటుకి కొంచం ఆవేశంగా నేను రాసిన స్పందన నిడివి చూస్తే ఒక స్వతంత్రమైన టపాకి సరిపడినంత ఉంది. కాబట్టి దాన్ని కూడా ఒక స్వతంత్రమైన టపా గా విడుదల చేసేస్తున్నా…

——-

రవి గారూ, మీ కామెంటు చూసి చాలా సంతోషం కలిగింది. ఇందులో వ్యక్తిగతంగా తీసుకునే విషయం ఏమీ లేదండీ. మీరూ నిర్మొహమాటంగా వాదించవచ్చు. పైగా నేను చేసిన విమర్శ తప్పు అని తేలితే నాకన్నా ఆనందించేవాడు ఉండడు.

ఎవరు సినిమా తీసినా హిట్ కోసమే. దానికి నాకు ఏమీ అభ్యంతరం లేదు. తప్పకుండా రొమాన్సూ, లేకితనమూ, వయొలెన్సూ వాడుకోవచ్చు. నేను క్రమం తప్పకుండా తెలుగు సినిమాలు చూడడం చాలా తక్కువ. అందుచేత మీరు చెప్పిన దర్శకుల సినిమాలు కొన్ని చూసి ఉన్నా ఫలానా సినిమా ఫలానా దర్శకుడిది అని చెప్పగలిగేంత పరిచయం లేదు. వాళ్ళెవరికీ నిబద్ధత లేదు అనడం లేదు. వాళ్ళు సినిమాల్లో తియ్యదలచుకున్నవి అన్నీ నిర్దాక్షిణ్యంగా సిన్సియర్ గా తియ్యక్కరలేదు. అయితే కనీసం ఎంటర్టయిన్మెంటుని ఎంటర్టయిన్మెంటులాగా తియ్యకుండా తలనొప్పిలాగా తీస్తే మాత్రం ఎవరికైనా చిరాకు రాక తప్పదు. లేదు, వాళ్ళు అద్భుతమైన ఎంటర్టయిన్మెంటు సినిమాలు తీస్తున్నారు, నీకు అహంకారం కాబట్టి తలనొప్పిగా అనిపిస్తోంది అంటే నేను చెప్పగలిగేదేమీ లేదు. నాకు తలనొప్పి వస్తోంది ఇవి చూస్తే అని మళ్ళా ఇంకోసారి అనడం తప్ప.

వీళ్ళల్లో ఏ గొప్ప దర్శకులు తీశారో తెలియదు కానీ – కొత్తపాళీ గారు అన్నట్టు పోకిరీ నాకు అసలు ఏమీ నచ్చలేదు. ‘అతడు’ ని ఎంజాయ్ చెయ్యగలిగిన నేను పోకిరీ ఎంజాయ్ చెయ్యలేనా? ఒకటి రెండు సన్నివేశాలు విడిచిపెడితే సినిమా అసలు ఒక పద్ధతిగా, పట్టుగా లేదు. కామెడీ కూడా ఏమీ నవ్వు రాలేదు. అలాగే చాలా పెద్ద హిట్లు కదా అని కొన్ని వేరే సినిమాలు కూడా ట్రై చేశాను (పేర్లెందుకు లెండి, అనవసరంగా ఇతరులు ఆవేశపడతారు). ఒక గంట కూడా ఆ సినిమాలు చూసి ఉండను, అది కూడా ఎక్కడికక్కడ సీన్లన్నీ ఎత్తేస్తూ. అయినా చిరాకేసి చూడకుండానే వదిలేసా కొన్నింటిని. అసలది ఒక కథా? ఒక నటనా? ఒక కామెడీయా? ఒక ఎంటర్టయిన్మెంటా? అర్థం పర్థం నాకు అక్కరలేదు. నన్ను నేను ఒక పావుగంట మర్చిపోయి ఎంజాయ్ చెయ్యగలిగేది వాటిలో ఏమైనా ఉందా?? తెలుగు ప్రేక్షకులు బుర్రల్లేనివాళ్ళూ, వాళ్ళ మొహానా ఏ పేడ కొట్టినా పరవాలేదు అనుకోవడం కాకపోతే మరేమిటి?

మరి అవి అన్నీ హిట్లు అయ్యాయి కదా… ప్రజలంతా చూస్తున్నారు కదా… నీకే ఎందుకంత తిక్క? అందరూ పూజించే విషయాల్ని నువ్వెందుకు తిడతావు? అహంకారం కాకపోతే ఇది ఏమిటి? నువ్వేమైనా పెద్ద —-? ఇలాంటి ధోరణి నాకు బాగా పరిచయమే. రాజుగారు బట్టల్లేకుండా ఊరేగుతున్నారు. కానీ ఆయన దేవతా వస్త్రాలు ధరించారు అని మొత్తం రాజ్యమంతా సంబరాలు చేసుకుంటోంది. కొందరు నాలాంటి వెనకబడిన వెర్రివాళ్ళు మాత్రం రాజుగారు దిగంబరంగా ఊరేగుతున్నాడు బాబోయ్ అని మొత్తుకుంటే, వాళ్ళకి అహంకారం. నిజమేమిటంటే, అందరికీ తెలుసు రాజుగారికి బట్టల్లేవని. మిగతా అందరూ ఒప్పుకోగాలేనిది నా ప్రత్యేకత ఏమిటి ఒప్పుకోక అనే మనస్తత్వం. నేనూ చాలా విషయాల్లో దీనికి మినహాయింపేమీ కాదు. కానీ ఒక్కోడికి ఒక్కో విషయంలో జ్ఞానోదయం అవుతుంది. అంతే.

నేను దర్శక నిర్మాతల నిబద్ధత గురించి అడుగుతున్నాను అంటే, అర్ధవంతమైన కళాఖండాలు ఇమ్మని కాదు, కనీసం ప్రేక్షకుణ్ణి బుర్రలేని వెధవగా భావించకుండా సినిమా తీస్తే చాలు అని. ఈ మధ్య ఎక్కడో చదివాను. కొత్త దర్శకుల్లో కొంతమందికి ఒక ఫార్మ్యులా ఉందిట. అదేమిటంటే, కామెడీ సీను, సెంటిమెంటు సీను, రొమాన్సు సీను, వయొలెన్సు సీను ఇలా ఒకదాని తరవాత ఒక సీను ప్రతీ కొద్ది నిమిషాలకీ ఒకటి దొర్లిస్తూ ఉండాలిట.  మొత్తం సినిమా అంతా అదే అల్లిక. కథని ఈ అల్లికలో చొప్పిస్తారట. ఆ మాట నేను మా ఆవిడకి చెప్పి ఆ దృష్టితో సినిమాలు చూడమన్నాను. తను చాలా ఆశ్చర్యపోయింది. ‘నిజమే సుమా, ఒక కామెడీ సీను వస్తుంటే తరవాత వయొలెన్సు సీను వస్తుంది అని ముందే ఎక్స్పెక్ట్ చేసి చూస్తే భలే తమాషాగా ఉంది. నా ఎక్స్పెక్టేషన్ చాలాసార్లు నిజమౌతోంది కూడా’ అని అంది.

మంచిదే, ఇటువంటివి వంద ఫార్మ్యులాలు పెట్టుకోమనండి. ఎన్ని ఫార్మ్యులాలు పెట్టుకున్నా బయటకి వచ్చేది అతుకుల బొంతా, తలకాయనొప్పీ అయితే మాత్రం తీసేవాళ్ళని తిట్టకుండా ఎలా ఉండగలం?

అయితే అన్ని సినిమాల్నీ ఇదే గాటన కట్టెయ్యలేము అని కూడా నేను ఒప్పుకుంటున్నాను. నచ్చడం, నచ్చకపోవడం, కథలో అర్ధం లేకపోవడం, నిబద్ధత లేకపోవడం ఇవన్నీ తరవాతి సంగతులు. కొత్తపాళీగారన్నట్టు అసలంటూ సినిమాలో ఒక బేసిక్ కన్సిస్టెన్సీ ఉంటే ఎటువంటి సినిమాకైనా పాసు మార్కులు వెయ్యచ్చు. ఈ విషయంలో ఆయన చేసిన విశ్లేషణే ఫైనల్ అని నేను అనుకుంటున్నాను.

ఇక మీరు చేసిన మరొక వాదన. అవార్డు రావాలి, లేదా పేరు రావాలి అనే కండూతితో పడే కక్కుర్తి. కక్కుర్తి ఏరకంగా పడినా కక్కుర్తే. కే.విశ్వనాథ్ కక్కుర్తి పడిన సినిమాలు కొన్ని నాకు తెలుసు. (పేర్లు చెప్పను. ఆవేశాలు వస్తాయి.) అయితే అటువంటి కక్కుర్తి పడిన సినిమాల్లో కూడా కక్కుర్తి కొన్ని పాయింట్లలోనే కనిపిస్తుంది తప్ప మొత్తం సినిమా అంతా విలయతాండవం చెయ్యదు. అటువంటి సినిమాల్లో కూడా కనీసం ఒక పావుగంట, అరగంట సేపు ఎంజాయ్ చెయ్యగలిగిన సరుకు ఏదో ఒకటి ఉంటుంది. ఆమాత్రం సరుకు కూడా లేని సినిమాలు నేడు తామర తంపరగా వస్తున్నాయి.

సాగర సంగమం సినిమాలో హీరో పడిన తాపత్రయమంతా పదుగురి మెప్పూ కోసమే అనడం అసంబద్ధం. మీరు బ్లాగులో రాసేవాటిలో అధికశాతం మీ ఆనందం కోసం రాసుకునేవి అని మీరే అన్నారు (కొన్ని విషయాల్లో ఇతరులకోసం కాంప్రమైజ్ అయినా). మన ఆనందం కోసం మనం చేసుకునేవాటిల్లో సాధారణంగా మనం కాంప్రమైజ్ అవ్వం, ఇతరులకి నచ్చకపోయినా. కళని తన ఆనందం కోసం అభ్యాసం చెయ్యడంలో గొప్ప అనుభూతి ఉన్నది. ఆ విషయంలో (ఆ సినిమాలో) కమల్ హసన్ నిబద్ధతని  అద్భుతంగా చూపించారు. అయితే ఢిల్లీలో ప్రదర్శన ఇవ్వడం తాను సాధించిన విద్యకి ఒక సార్థకత కోసమే తప్ప పదిమంది కోసమూ కాదు. మీరు చాలా విషయాలు చదివారు. చాలా విషయాలు తెలుసు. అయితే మీరు బ్లాగులో అవన్నీ రాయడం ఎందుకు? పదిమంది మెప్పు కోసమూ కాదా? నా ఉద్దేశ్యంలో కాదు. మీ స్థాయికి చెందిన వాళ్ళతో మీ జ్ఞానాన్ని పంచుకోవడం, ఇతరుల కౌశలాన్ని చూసి మీరూ ఆనందించడం, మీ స్థాయి వ్యక్తులతో స్నేహాన్నీ, సాంగత్యాన్నీ సంపాదించుకోవడం జీవితానికి గొప్ప పరమార్థాన్ని ఇచ్చే విషయాలు.

ఏ శాస్త్రంలోనైనా, కళలోనైనా అంతిమంగా కలిగే సార్థకత – ఒక వ్యక్తిగా తన అస్తిత్వం కరిగిపోవడం. అటువంటి సార్థకతకీ, పేరుకోసం పాకులాడడానికీ నక్కకీ నాకలోకానికీ ఉన్నంత తేడా ఉన్నది. సాగరసంగమంలో కమల్ హసన్ పడిన వేదన చౌకబారుది కాదు. అది తన జీవితాన్ని సార్థకం చేసుకోవడం కోసం పడిన వేదన. దానికీ, దీనికీ తేడాని మీరు అపార్థం చేసుకోవడం నాకు ఆశ్చర్యంగానే అనిపించింది. నేను అనుకుంటూ ఉంటాను – నేను బ్లాగు రాయడానికి సార్థకత ఇటువంటి చర్చల్లో పాలుపంచుకోవడం అని. అయినా ఇవన్నీ వ్యక్తిగతమైన దృష్టికోణాలు. ఇతరులు వీటితో స్వేచ్ఛగా విభేదించవచ్చు.

సినిమాలనుంచి చాలా దూరమే వెళ్ళాను. అంతిమంగా నేను చెప్పేది ఒకటే. ప్రస్తుతం తెలుగు సినిమా దేవతా వస్త్రాల్ని ధరించి ఉన్నది. కొందరికైనా అది దిగంబరంగా ఉన్నది అని గొంతు చించుకునే హక్కు ఉన్నది. మిగతావాళ్ళు తమ మొహమాటాలు తామే వదిలిపెట్టి మెల్లిగా గొంతు కలుపుతారు.