నా మీద ఒళ్ళు మండిపోయిన ఒక సందర్భంలో మా ఆవిడ నన్ను అడిగిన ప్రశ్న ఇది. గమ్మున జవాబు చెప్పలేకపోయాను. అసలా ప్రశ్న ఎందుకడిగిందంటే -

నాతో తెలుగు సినిమా చూడ్డం అంటే ఆవిడకి విసుగు. నేనసలు హాల్లో సినిమా చూసి చాలా ఏళ్ళయింది. కాలేజీలో చదువుతున్న రోజుల్లోనే హాలుకి వెళ్ళి తెలుగు సినిమా చూడకూడదని శపథం చేశాను. తరవాత పెళ్ళయ్యాకా మా ఆవిడతో కలిసి ఒకట్రెండు సినిమాలకి వెళ్ళాను అనుకోండి. ఇప్పుడు ఏ తెలుగు సినిమా చూసినా ఇంటర్నెట్ లోనే. సినిమాలో పాటలు, ఫైట్లు, పనికిమాలిన చెత్త, దరిద్రపుగొట్టు లవ్ సీన్లు అన్నీ ఎత్తేసి (అంటే ముందుకు జరిపేసి) నచ్చితే కామెడీ సీన్లు మాత్రం చూసి సినిమా మొత్తం ఇరవై నిమిషాల్లో అవగొట్టేస్తాను. కొన్ని సినిమాలైతే అయిదు నిమిషాలు కూడా చూడకుండానే బండబూతులు తిట్టి ఆపేస్తాను. హిందీ సినిమాలు అసలు నాకు మొదట్నించీ పడవు. మా ఆవిడ మాత్రం అన్ని సినిమాలూ కనుబొమ్మలు చిట్లించుకుని ఇన్వాల్వయిపోయి యమా సీరియస్ గా చూస్తుంది. అలా చూస్తుంటే నేను ఏడిపిస్తానని కోపం. ఫలానా సినిమా ఎందుకు బాలేదు అని అడిగితే నేనిచ్చే ఉపన్యాసాలంటే ఇంకా కోపం.

అలా అని నేనసలు ఏ తెలుగు సినిమాలూ ఎంజాయ్ చెయ్యననుకుంటే పొరపాటే. ‘నరసింహా’ సినిమా నేను వీరలెవెల్లో ఎంజాయ్ చేశాను. ఇప్పటికీ ఆ సినిమా చూస్తూ నేను చేసే కామెడీ అంటే మా ఆవిడకి మహా ఇష్టం. అలాగే ఈ మధ్య ‘అతడు’ సినిమా కూడా చాలా ఎంజాయ్ చేశాను (పాటలూ, రొమాన్సూ ఎత్తేసి). మనవాళ్ళ సినిమాల్లో (హిందీ అయినా సరే, తెలుగైనా సరే) నాకు నచ్చనిది ఏమిటంటే ‘కక్కుర్తి’ అనే దరిద్రపు గుణం. సొంత బుర్ర అనేది ఏ కొంచం ఉన్నా కూడా దాన్ని చంపేసి దరిద్రంగా, లేకిగా, నీచంగా, దేబిరిగొట్టుగా ‘బాబ్బాబు, ఏదో ఈ సీన్ ఇలా తీసేస్తున్నాను, కొంచం ఓపిక పట్టి నేను పెట్టిన డబ్బులు నాకొచ్చేట్టు చెయ్యండి చాలు’ అని నా కాళ్ళు పట్టుకుని ఆ నిర్మాతా, దర్శకుడూ బతిమాల్తున్నారేమో అనిపిస్తుంది.

ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉంటే ఒకరకంగా నాక్కొంచం అహంకారమేమో అనిపిస్తూ ఉంటుంది కానీ – తొంభై తొమ్మిది శాతం కన్నా ఎక్కువ తెలుగు సినిమాలు చూడబోతే ‘నన్ను మరీ అంత ఎదవ అనుకున్నాడా ఈ డైరట్రు గాడు’ అనిపించేసి, అవమానం వేసేసి, అర్జంటుగా సినిమా ఆపెయ్యాలనిపిస్తుంది. కానీ తియ్యదల్చుకున్నది ఎంత చెత్తైనా కాస్త సిన్సియర్ గా, పద్ధతిగా తీస్తే మాత్రం తప్పకుండా ఎంజాయ్ చేసేస్తాను. ఉదాహరణకి ‘నరసింహా’ సినిమా. నా దృష్టిలో అది ఒక కామెడీ సినిమా. అసలు రజనీకాంత్ సినిమాలు జపాన్ లో బాగా ఆడుతున్నాయి అంటే, అవి మనకి సీరియస్ సినిమాలైనా వాళ్ళకి పరమ కామెడీగా అనిపిస్తాయి కాబట్టి వాళ్ళు చూస్తున్నారు అని నాకో ఘట్టి నమ్మకం.

ఆ సినిమాలో థీమ్ ‘మెగలోమానియా (Megalomania)’ అని నా అభిప్రాయం. అయితే ఆ ‘మేనియా’ని పచ్చిగా చూపించిన తీరు నాకు నచ్చింది. మంచి కామెడీగా అనిపిస్తుంది. కథా, గిథా ఏమీ ఉండదు. అన్ని సీన్లూ అదే మేనియాని తృప్తి పరచడంకోసం ఉంటాయి కాబట్టి నాలోని విమర్శకుణ్ణి నిద్రపుచ్చి సినిమాని ఎంజాయ్ చెయ్యగలుగుతా. అయితే చాలా తెలుగు సినిమాల్తో చిక్కేమిటంటే, కనీసం అధమంగా ఒక ఫీలింగుని పచ్చిగా ప్రదర్శించగల తెగువ కూడా వీళ్ళకి ఉండదు. అంతా కక్కుర్తి తాండవిస్తూ ఉంటుంది. అక్కడ కాపీ కొట్టీ, ఇక్కడ ఎరువు తెచ్చుకునీ – చాలా చీప్ గా లాగించేస్తారు. అలాగే ‘అతడు’ సినిమా కూడా నా ఉద్దేశ్యంలో మంచి కామెడీ సినిమా. ఆ కామెడీని కూడా ఒక పట్టుగా చూపించాడు. చాలు, ఎంజాయ్ చెయ్యడానికి.

జిమ్ కారీ సినిమాలు కొన్ని మా అవిడకి చూపించి, ‘చూశావా, వెకిలి చెయ్యడంలో కూడా ఒక శిఖరాన్ని వాడు చేరుకున్నాడు. మన వెధవలు కనీసం సిన్సియర్ గా వెకిలి కూడా చెయ్యలేరు’ అని తిడుతూ ఉంటాను. ఈ దేశంలో గత కొన్ని సంవత్సరాలుగా ‘లిటిల్ బ్రిటన్’ అని ఒక పరమ నీచమైన కామెడీ సిరీస్ ఒకటి వస్తోంది. అసలు అటువంటి కామెడీ ఉంటుంది అని సగటు భారతీయుడు (సగటు మనిషి) ఊహించడమే అసాధ్యం. అది ఇక్కడ సూపర్ డూపర్ హిట్టు. ఆఫీసుల్లో కూడా అందులో డైలాగులు ఇప్పుడు చాలా కామన్ అయిపోయాయి. అది చూసినప్పుడు అనిపిస్తుంది, వీళ్ళు సిన్సియర్ గా, మొహమాటాలూ, కక్కుర్తులూ లేకుండా తాము చెయ్యదల్చుకున్నది చేస్తారు, కాబట్టే సక్సెస్ అవుతారు అని. అమెరికా మితృలకో శుభవార్త ఏమిటంటే, ఇదే సిరీస్ ని అమెరికన్ నేటివిటీలో తీసి ఒకట్రెండేళ్ళలో మీ దేశమ్మీద కూడా వదలబోతున్నారు కాబట్టి మీరు నిరాశ పడక్కర లేదు. ఇంకో అయిదారేళ్ళు పోయాకా దీన్లోని జోకులకి భ్రష్ట రూపాలు మనం తెలుగు సినిమాల్లో కూడా చూస్తాం. అప్పుడుగానీ కాస్తో కూస్తో సిగ్గూ, శరమూ, నాగరికతా మిగిలి ఉన్న భారతీయులందరూ దిగుల్తో మంచాలు పట్టి ‘పోరు’.

అలాగే ఒక నాలుగేళ్ళ క్రితం ఇక్కడ టీవీలో ప్రైమ్ టైములో ఒక సినిమా చూశాను. దాని పేరు తెలియదు. ఆ సినిమా థీమ్ ఏమిటంటే ‘అపాన వాయువు’ వదలడం. ఆ థీమ్ తో ఎన్ని రకాల ఊహలు చెయ్యవచ్చో, అన్ని రకాలూ వాడు తీసి సినిమా చూపించాడు. ఒక కుర్రాడు పాపం అటువంటి డిఫెక్టుతో పుడతాడు. అదే వాడికి వరమై వాడు దాన్ని ఉపయోగించి ఒక చిన్న ప్రయోగాత్మక విమానాన్ని నడుపుతాడు. అలాగే ఒక సంగీత కారుడికి అతి తారస్థాయిలోని స్వరం పలకడానికి సహాయపడతాడు. ఆఖరికి రాకెట్టు కూడా నడుపుతాడు. ఆ సినిమాని చూసినంతసేపూ నా కళ్ళని నేను నమ్మలేదు. ఇటువంటి ఊహలతో కూడా సినిమాలు తీశారా అని.

ఇంతకీ మా ఆవిడకి ఏం సమాధానం చెప్పాలా అని కొంచం తికమక పడ్డాను. మాయాబజారూ, మిస్సమ్మా లాంటివి చెప్పబోతే, పాతవాటి గురించి చెప్పడానికి వీల్లేదంది. ‘అతడు’, ఇంకా ఒకటో రెండో రవితేజా సినిమాలూ గట్రా ఎంజాయ్ చేశానుగా అంటే, ‘కామెడీ గా కాదు, సీరియస్ గా ఇన్వాల్వ్ అయ్యి, నాలాగా కనుబొమ్మలు చిట్లించుకుని చూసిన సినిమాలు ఏమైనా ఉన్నాయా?’ అంది.

ఆలోచించాను. ‘ఆ, దొరికింది. చాలా కాలమైంది చూసి అని కొన్నేళ్ళ క్రితం సాగర సంగమం సినిమా డవున్ లోడ్ చేసుకుని ఏడెనిమిది సార్లు చూశాను. (అప్పుడూ ఆవిడ ఇంకా ఈ దేశానికి రాలేదు). ఆ సినిమా పెర్ ఫెక్ట్ అని చెప్పనుగానీ, చూసిన మొదటి మూడు, నాలుగు సార్లూ కొన్ని సీన్లకి కళ్ళమ్మట నీళ్ళు వచ్చాయి’ అని చెప్పాను.

హమ్మయ్య, అయితే నువ్వూ మనిషివే’ అంది మా ఆవిడ తృప్తి పడి.