తామర తూడులతో కూర

నిన్న ఒకళ్ళింటికి భోజనానికి వెళ్ళాము. ఆయన కేరళీయుడు. ఆవిడ మలేసియాలో పుట్టి పెరిగిన తమిళావిడ. చాలా వంటకాలే చేశారు మాకోసం. రెండు రకాల పప్పులు, ఒక కూర, కారెట్-మామిడికాయ పచ్చడి, రసం, వడలు, పాయసం. అందులో కూర తిని చూసి అరటి కాయ కూరేమో, వెరైటీగా చేశారేమో అనుకున్నాను. మెత్తటి కూర ముక్కలు ఏదో గ్రేవీలో ఉన్నాయి. వాళ్ళే చెప్పారు. అది తామర తూడుల కూరట. చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. మలేసియా కూర అనుకుంటాను. అందులో గ్రేవీ కోసం ఏదో ఆ దేశపు పదార్థం పేరు చెప్పి అది ఇక్కడ దొరుకుతుంది, తామర తూడులు కూడా దొరుకుతాయి, ప్రయత్నం చెయ్యండి అని ఆవిడ చెప్పింది.

తామర తూడులు అనగానే ఒక్కసారి ప్రాచీన సాహిత్యం, అందులోనూ సంస్కృత సాహిత్యం మీదకి మనసు వెళ్ళిపోయింది. ‘వ్యాళం బాల మృణాల తంతుభి రసౌ రోద్ధుం సముజ్జృంభతే’ అని భర్తృహరి శ్లోకం. మూర్ఖుణ్ణి మంచి మాటలతో బుజ్జగించేవాడు తామర తూడులలోని దారాలతో ఏనుగుని కట్టెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడట. అలాగే ‘మృణాలీ మృద్వీనాం తవ భుజ లతానాం’ అని ఇంకో శ్లోకం గుర్తు వచ్చింది. కావ్య నాయికల భుజాల్ని తామర తూడులతో పోల్చడం కవి సాంప్రదాయం. శివుడి తల మీద చంద్రుణ్ణి తామర తూడులా సుకుమారంగా (మృణాల సూత్రాధిక సౌకుమార్యాం ) ఉన్నాడని వర్ణిస్తాడు కాళిదాసు.  అలాగే మేఘదూతంలో అంటాడు, కైలాసం దాకా ఎగురుకుంటూ పోయే హంసలకి దారి బత్తెం ఈ తామర తూడులేనట (ఆకైలాసాద్బిస కిసలయ చ్ఛేద పాథేయవన్త:). ఒకటా రెండా, ఎన్నెన్ని వర్ణనలు!! ఏ కావ్యంలోనైనా ప్రతీ పదీ ఇరవై శ్లోకాలకోసారైనా పద్మాల ప్రసక్తో, ఈ తామర తూళ్ళ ప్రసక్తో రాకుండా ఉండదు కదా.

  

ఆ కూర అంత మధురంగా ఉన్నదని చెప్పలేను గానీ, అది తింటున్నంతసేపూ వెనకటి యుగాల్లోకి వెళ్ళిపోయిన భావన కలిగింది. అయినా ఈ కావ్యాలూ శ్లోకాల ప్రసక్తి తెచ్చి ఆతిథేయులకి విసుగు తెప్పించకుండా నిశ్శబ్దంగానే కూర లాగించేశాను. తిని ఒక రోజు గడిచినా శరీరంలో తేడాలేమీ రాలేదు లెండి, ఇంతవరకు.  మరి మీకెవరికైనా కూడా దీని గురించి తెలిస్తే కొంచం చెప్పండేం!!