2001 లో కొన్ని నెలలపాటు రోజూ పది శ్లోకాలచొప్పున ‘శిశుపాలవధం’ కావ్యం చదివేను. దాన్నే మాఘకావ్యం అనికూడా అంటారు. అలా చదవడం కేవలం చాపల్యం, ఎందుకంటే అది మహా ప్రౌఢ కావ్యం. నేను పామరుణ్ణి. అయినా ’మాఘే సంతి త్రయో గుణా:’ అని ఎందుకంటారో తెలిసొచ్చింది.
(ఉపమా కాళిదాసస్య భారవేరర్ధగౌరవం
దండిన:పదలాలిత్యం మాఘేసంతి త్రయోగుణా: ||)

ఆ కావ్యంలో ఒకటి, మూడు సర్గలు మాత్రం మహానందాన్ని కలిగించాయి. అద్భుతమైన శ్లోకాలు. నాల్గవ సర్గనుంచి హటాత్తుగా మొత్తం మారిపోయింది. చాలా కఠినమైన భాష, అతి గహనమైన భావాలు – ఓహో, ప్రౌఢిమ అంటే ఇలా ఉంటుంది కాబోలు అనిపించింది. భాషతో సర్కస్ ఫీట్లు, జిమ్నాస్టిక్సు చేస్తున్నట్టనిపించింది.

ఏమైనా రోజూ పది శ్లోకాలు చదివినప్రభావం అనుకుంటా. మరీ ముఖ్యంగా ఒకటి, మూడు సర్గలవల్ల కలిగిన ఉత్సాహంతో నాకూ ఓ శ్లోకం రాద్దాము అనిపించింది. అది నిజంగా హాస్యాస్పదం. ఎందుకంటే నాకు వచ్చిన భాషా, వ్యాకరణమూ వగైరాలు ఇంచుమించుగా శూన్యం. అయినా మాఘుడు బుర్రలో దూరి ప్రేరేపించగా ఓరోజు ఆఫీసులో కూచుని రెండు శ్లోకాలు రాశాను. 2000 సంవత్సరం జనవరిలో ఓ పున్నమినాడు తిరుపతిలో జరిగిన దర్శనాన్ని వస్తువుగా తీసుకుని ఈ శ్లోకాలు.

నవాంబుద శ్యామ మనోఙ్ఞవల్లభం
అవాప్య రాగేణ సముద్ర సంభవా
అనిఛ్ఛతీవాస్తి భువం విలోకితుం
అత: సఏవాభవదద్రి పాలక: ||

సముద్రసంభవ అయిన లక్ష్మి కొత్త మేఘంవలె నల్లనై, అతిమనోహరుడైన ప్రియుణ్ణి చేరుకుని ఇంక భూమివైపు చూడడానికి ఇష్టపడడంలేదు. (మరి లక్ష్మి చూడకపోతే భూమికి వైభవం ఏమి ఉంటుంది?) అందుచేత మరి ఆయనే స్వయంగా భూమికి విచ్చేసి ఏడుకొండలవాడైనాడు.

ప్రభాతకాలే తవదర్శనాతురా:
పదం మయూఖై: శశిన: పరివృతం
అవాప్య స్నాతా: కలధౌత భాస్వరం
భవంతి నద్యాం తవ వైభవ శ్రియాం ||

తెల్లవారుజామున నీ దర్శనాతురులై వేచి ఉన్న జనులు చంద్ర కిరణాలతో ఆవృతమై బంగారు కాంతులతో ధగధగలాడుతున్న నీ పదాన్ని చేరుకుని నీ వైభవలక్ష్మి అనబడే నదిలో స్నానమాడుతున్నారు.

—

ఆ తరవాత మళ్ళీ ఎప్పుడూ సంస్కృతంలో వ్రాయడానికి మరి సాహసించలేదు.